نیلوفر آریایی

X

نیلوفر آریایی


	اگر A B C D E F G H I J K L M N O P Q R S T U V W X Y Z برابر باشد با 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 (تلاش سخت) Hard work H+A+R+D+W+O+ R+K 8+1+18+4+23+ 15+18+11= 98% * (دانش) Knowledge K+N+O+W+L+E+ D+G+E 11+14+15+23+ 12+5+4+7+ 5=96% * (عشق) Love L+O+V+E 12+15+22+5=54% * خيلي از ما فکر ميکرديم اينها مهمترين باشند مگه نه؟!!! پس چه چيز 100% را ميسازد؟؟؟ (پول) Money M+O+N+E+Y 13+15+14+5+25= 72% * (رهبري) Leadership L+E+A+D+E+R+ S+H+I+P 12+5+1+4+5+18+ 19+9+16=89% * پس براي رسيدن به اوج چه کنيم؟ (نگرش) Attitude 1+20+20+9+20+ 21+4+5=100% * اگر نگرشمان را به زندگي، گروه و کارمان عوض کنيم زندگي 100% خواهد شد. نگرش همه چيز را عوض ميکند، نگرشت را عوض کن همه چيز عوض ميشود... \|+\| نوشته شده توسط بانو در دوشنبه هفدهم تیر 1387 \|


	بعضی ها ......... !!!!!!!!!! بعضي‌ها شعرشان سپيد است، دلشان سياه بعضي‌ها شعرشان كهنه است، فكرشان نو بعضي‌ها شعرشان نو است، فكرشان كهنه بعضي‌ها يك عمر زندگي مي‌كنند براي رسيدن به زندگي بعضي‌ها زمين‌ها را از خدا مجاني مي‌گيرند و به بندگان خدا گران مي‌فروشند بعضي‌ها حمال كتابند بعضي‌ها بقال كتابند بعضي‌ها انبارداركتابند بعضي‌ها كلكسيونر كتابند بعضي‌ها قيمتشان به لباسشان است، بعضي به كيفشان و بعضي به كارشان بعضي‌ها اصلا‏ قيمتي ندارند بعضي‌ها به درد آلبوم مي‌خورند بعضي‌ها را بايد قاب گرفت بعضي‌ها را بايد بايگاني كرد بعضي‌ها را بايد به آب انداخت بعضي‌ها هزار لايه دارند بعضي‌ها ارزششان به حساب بانكي‌شان است بعضي‌ها همرنگ جماعت مي‌شوند ولي همفكر جماعت نه بعضي‌ها را هميشه در بانك‌ها مي‌بيني يا در بنگاه‌ها بعضي‌ها در حسرت پول هميشه مريضند بعضي‌ها براي حفظ پول هميشه بي‌خوابند بعضي‌ها براي ديدن پول هميشه مي‌خوابند بعضي‌ها براي پول همه كاره مي‌شوند بعضي‌ها نان نامشان را مي‌خورند بعضي‌ها نان جوانيشان را ميخورند بعضي‌ها نان موي سفيدشان را ميخورند بعضي‌ها نان پدرانشان را ميخورند بعضي‌ها نان خشك و خالي ميخورند بعضي‌ها اصلا نان نميخورند بعضي‌ها با گلها صحبت مي‌كنند بعضي‌ها با ستاره‌ها رابطه دارند بعضي ها صداي آب را ترجمه مي‌كنند بعضي ها صداي ملائك را مي‌شنوند بعضي ها صداي دل خود را هم نمي‌شنوند بعضي ها حتي زحمت فكركردن را به خود نمي‌دهند بعضي ها در تلاشند كه بي‌تفاوت باشند بعضي ها فكر مي‌كنند چون صدايشان از بقيه بلندتر است، حق با آنهاست بعضي ها فكر ميكنند وقتي بلندتر حرف بزنند، حق با آنهاست بعضي ها براي سيگار كشيدنشان همه جا را ملك خصوصي خود مي‌دانند بعضي ها فكر ميكنند پول مغز مي‌آورد و بي پولي بي مغزي بعضي ها براي رسيدن به زندگي راحت، عمري زجر مي‌كشند بعضي ها ابتذال را با روشنفكري اشتباه مي‌گيرند بعضي از شاعران براي ماندگار شدن چه زجرها كه نمي‌كشند بعضي ها يك درجه تند زندگي مي‌كنند، بعضي‌ها يك درجه كند هيچكس بي‌درجه نيست بعضي ها حتي در تابستان هم سرما مي‌خورند بعضي ها در تمام زندگي‌شان نقش بازي مي‌كنند بعضي از آدمها فاصلة پيوندشان مانند پل است، بعضي مانند طناب و بعضي مانند نخ بعضي ها دنيايشان به اندازه يك محله است، بعضي به اندازه يك شهر، بعضي به اندازه كرة زمين و بعضي به وسعت كل هستي بعضي ها به پز ميگويند پرستيژ \|+\| نوشته شده توسط بانو در جمعه چهارم آبان 1386 \|


	دو خط موازى زاییـده شدند . پسرکى در کلاس درس آنها را روى کاغذ کشید. آن وقت دو ‏خط موازىچشمشــان به هم افتاد. و در همان یک نگاه قلبشـان تپیـد. و مهر یکدیگر را در ‏سینه جای دادند. خط اولى گفت:ما مى توانیم زندگی خوبی داشته باشیم. و خط دومی ‏از هیجان لــرزید. خط اولی گفت: و خانه اى داشته باشیم در یک صفحه دنج کـاغذ‎ .‎ من روزها کار میکنم. می توانم بروم خط کنار یک جاده دور افتاده و متروک شوم ،یا خط کنار ‏یک نردبام. خط دومی گفت: من هم می توانم خط کنار یک گلدان چهار گوش گل سرخ ‏شوم ،یا خط یک نیمکت خالی در یک پارک کوچک و خـــلوت‎.‎ خط اولی گفت: چه شغل شاعـــرانه اى. و حتمأ زندگی خوشی خواهیــم داشـت‎.‎ در همین لحظه معلم فریاد زد: دو خط موازی هرگز به هم نمىرسند و بچه ها تکرار ‏کردند: دو خط موازی هیچ وقت به هم نمی رسند‎.‎ دو خط موازی لـرزیدند. به همدیگــر نگـاه کردند. و خط دومی پقی زد زیر گریـه‎ .‎ خط اولی گفت: نه این امکان ندارد . حتمأ یک راهی پیدا میشود .خط دومی گفت: ‏شنیدی که چه گفتند؟ هیچ راهی وجود ندارد. ما هیچ وقت به هم نمی رسیم. و دوباره ‏زد زیر گریه. خط اولی گفت: نباید نا امید شد. ما از این صفحه کاغذ خارج می شویم و ‏دنیا را زیر پا می گذاریم. بالاخره کسی پیدا میشود که مشکل ما را حل کند. خط دومی ‏آرام گرفت. و اندوهنک از صفحه کاغذ بیرون خزید. از زیردر کلاس گذشتند. و وارد حیاط ‏شدند. و از آن لحظه به بعد سفرهای دو خط موازی شروع شد. آنها از دشتها ‏گذشتند ..... ، از صحراهای سوزان ..... ، از کوههای بلند ..... ، از دره های عمیق .......، ‏از دریاها ....... ،از شهرهای شلوغ‎.....‎ سالها گذشت ؛ و آنها دانشمندان زیادی را ملاقات کردند. ریاضیدان به آنها گفت: این محال است.هیچ ‏فرمولی شما را به هم نخواهد رساند. شما همه چیز را خراب میکنید. فیزیکدان گفت: ‏بگذارید از همین الآن نا امیدتان کنم. اگر می شد قوانین طبیعت را نادیده گرفت، دیگر ‏دانشی به نام فیزیک وجود نداشت. پزشک گفت: از من کاری ساخته نیست، دردتان بی ‏درمان است. شیمی دان گفت: شما دو عنصر غیر قابل ترکیب هستید. اگر قرار باشد با ‏یکدیگر ترکیب شوید ، همه مواد خواص خود را از دست خواهند داد. ستاره شناس ‏گفت: شما خودخواه ترین موجودات روی زمین هستید. رسیدن شما به هم مساوی ‏است با نابودی جهان. دنیا کن فیکون می شود . سیـارات از مدار خارج می شوند. کرات با ‏هم تصادم میکنند. نظام دنیا از هم می پاشد . چون شما یک قانون بزرگ را نقض کرده ‏اید. فیلسوف گفت: متاسفم... جمع نقیضین محــال است‎.‎ و بالآخره به کودکی رسیدند. کودک فقط سه جمله گفت: شما به هم میرسید. نه در ‏دنیاى واقعیات. آن را در دنیاى دیگری جستجو کنید...... دو خط موازی او را هم ترک کردند. ‏و باز هم به سفرهایشان ادامه دادند. اما حالا یک چیز داشت در وجودشان شکل میگرفت. ‏‏«آنها کم کم میل به هم رسیدن را از دست میدادند.» خط اولی گفت: این بی ‏معنی است. خط دومی گفت:چی بی معنی است؟ خط اولی گفت:این که به هم ‏برسیم. خط دومی گفت: من هم همینطور فکر میکــنم. و آنها به راهشان ادامه دادند‎.‎ یک روز به یک دشت رسیدند. یک نقاش میان سبزه ها ایستاده بودو نقاشی میکرد.خط ‏اولی گفت:بیـا وارد آن بوم نقاشی شویم و از این آوارگی نجات پیــدا کنیم‎.‎ خط دومی گفت: شاید ما هیچوقت نباید از آن صفحه کاغذ بیرون می آمدیم. خط اولی ‏گفت:در آن بوم نقاشی حتمأ آرامش خواهیم یافت. و آن دو وارد دشت شـدند.روی دست ‏نقاش رفتند و بعد روی قلمش. نقاش فکری کرد و قلمش را حرکت داد‎.‎ و آنها دو ریل قطار شدند که از دشتی می گذشت. و آنجا که خورشید سرخ آرام آرام ‏پایین می رفت ، سر دو خط موازی عاشقانه به هم میرسید‏‎.‎ \|+\| نوشته شده توسط بانو در یکشنبه بیست و پنجم شهریور 1386 \|


	شگفتا وقتی که بود نميديدم، وقتی ميخواند نمی شنيدم ... وقتی ديدم که نبود ... وقتی شنيدم که نخواند..! چه غم انگيز است که وقتی چشمه ای سرد و زلال ، در برابرت می جوشد و می خواند و می نالد، تشنه آتش باشی و نه آب، و چشمه که خشکيد، چشمه که از آن آتش که تو تشنه آن بودی بخار شد و به هوا رفت، و آتش، کوير را تافت و در خود گداخت و از زمين آنش روييد و از آسمان آتش باريد، تو تشنه‌ي آب گردی و نه تشنه‌ي آتش، و بعد عمری گداختن از غم نبودن کسی که تا بود، از غم نبودن تو می گداخت. «شريعتی» \|+\| نوشته شده توسط بانو در یکشنبه بیست و پنجم شهریور 1386 \|


	از دل و ديده گرامي تر هم؟ از دل و ديده گرامي تر هم آيا هست؟ - دست آري زدل و ديده گرامي تر، دست زين همه گوهر پيدا و نهان در تن و جان بي گمان دست گرانقدرتر است هر چه حاصل كني از دنيا دستاوردست هر چه اسباب جهان باشد در روي زمين دست دارد همه را زير نگين!؟ شرف دست همين بس كه نوشتن با اوست خوشترين مايه دلبستگي من با اوست در فرو بسته ترين دشواري در گرانبارترين نو ميدي بارها بر سر خود بانگ زدم هيچت ار نيست مخور خون جگر دست كه هست بيستون را ياد آر دست هايت را بسپار به كار كوه را چون پر كاه از سر راهت بردار وه چه نيروي شگفت انگيزي است دست هايي كه به هم پيوسته است به يقين هر كه به هر جاي درآيد از پاي دست هايش بسته است دست در دست كسي يعني: پيوند دو جان دست در دست كسي يعني: پيمان دو عشق دست در دست كسي داري اگر داني دست چه سخن ها كه بيان مي كند از دوست به دوست لحظه‌اي چند كه از دست طبيب گرمي مهر به پيشاني بيمار رسد نوشداروي شفا بخش تر از داروي اوست. چون به رقص آيي و سر مست بر افشاني دست پرچم شادي و شوق است كه افراشته اي لشكر غم خورد از پرچم دست تو شكست دست گنجينه مهر و هنر است خواه بر پرده ساز خواه در گردن دوست خواه بر چهره نقش خواه بر دنده چرخ، خواه بر دسته داس خواه در ياري نا بينايي خواه در ساختن فردايي آنچه آتش به دلم مي زند اينك هر دم سرنوشت بشرست داده با تلخي غمهاي دگر دست به هم بار اين درد و دريغ است كه ما تيرهامان به هدف نيك رسيده است ولي دست هامان نرسيده است به هم...! \|+\| نوشته شده توسط بانو در یکشنبه بیست و پنجم شهریور 1386 \|